Benahavís: wioska restauracji w górach

Wioska, która gotuje

Benahavís to biała wioska na wzgórzach prowincji Málaga, około 7 km w głąb lądu od wybrzeża, między Marbellą a Esteponą, i zorganizowała się wokół jednej idei: kolacji. Gmina liczy około 9 000 mieszkańców, w większości rozsianych po willowych i golfowych terenach poniżej, a sama stara wioska to węzeł wąskich uliczek, który przejdziesz pieszo w dziesięć minut. W ten węzeł upakowano ponad czterdzieści restauracji. Mieszkańcy wybrzeża wjeżdżają w piątkowy wieczór doliną rzeki do miejsca, które nazywają jadalnią Costa del Sol, i nikt nie mówi tego ironicznie, bo żadna inna miejscowość tej wielkości na wybrzeżu nie może się równać takim wyborem.

To jest powód, żeby tu przyjechać, i tak właśnie traktuje temat ten przewodnik: gdzie zjeść, co robić, zanim kolacja zasłuży na apetyt, i jak to zorganizować z Sabinillas. Nie znajdziesz tu za to broszury nieruchomości. Benahavís generuje w internecie zdumiewające ilości treści o sprzedaży willi; sama wioska jest lepszym towarzystwem niż cokolwiek z tego.

Dojazd z Sabinillas

Benahavís leży około 33 km od Sabinillas, 30-40 minut jazdy w zależności od ruchu na A-7. Jedź na wschód za Esteponę, zjedź na oznakowanym zjeździe na Benahavís między Esteponą a San Pedro de Alcántara i podążaj drogą 7 km w górę doliny Guadalmina. Ostatni odcinek jest najlepszy: droga biegnie wzdłuż rzeki i przez wylot wąwozu, zanim wioska pojawi się nad tobą. Nie ma sensownego transportu publicznego na tę trasę; jeśli plan zakłada długą kolację z winem, taksówka w obie strony to rozsądna wersja.

Zaparkuj od razu przy wjeździe, zamiast szukać czegoś bliżej. Parkingi leżą na obrzeżach wioski, uliczki w środku są wąskie i w większości piesze, a w letnie wieczory i w dni ferii (lokalnego święta) centrum wypełnia się całkowicie.

Gdzie zjeść

Ponad czterdzieści restauracji w wiosce tej wielkości oznacza, że problemem jest wybór, nie znalezienie. Cztery, które możemy wskazać z nazwy, sprawdzone tego lata, że wciąż gotują, pokrywają cały zakres:

• Los Abanicos (Calle Málaga, 15) to klasyk: rodzinna, tradycyjna kuchnia andaluzyjska, stoliki rozstawione na wąskiej uliczce, obfite porcje ogona wołowego, łopatki jagnięcej i podobnych dań. Około €50-60 od osoby z winem, a w lipcu i sierpniu zdecydowanie w kategorii "rezerwuj z wyprzedzeniem".
• Amanhavis to restauracja małego hotelu i wioskowy stolik na specjalne okazje, z krótkim menu zmienianym codziennie wokół lokalnych składników i dziedzińcem przy świecach. Tu też rezerwuj z wyprzedzeniem.
• Flor de Lis przy Plaza de España skłania się ku kuchni galicyjskiej: ośmiornica, owoce morza i mięsne dania z północy, z tarasem na placu i poważną piwnicą win.
• La Cocina de Charo (Avenida de Andalucía) to koniec codzienny: prosta domowa kuchnia w lokalnych cenach. To miejsce na obiad w środku tygodnia, nie na celebrację, i warto o nim wiedzieć właśnie dlatego, że większość wioski jest nastawiona na kolację.

Dwie ogólne zasady. Po pierwsze, rezerwuj, zwłaszcza na kolację, weekendy, Wielki Tydzień i całe wysokie lato; dobre sale są małe. Po drugie, ceny w wiosce są wyższe niż w chiringuito (barze na plaży) w Sabinillas i niższe niż na nabrzeżu Marbelli, i mniej więcej o to chodzi. Jeśli masz ochotę na jedzenie przy białym obrusie bez tej jazdy, nasz przewodnik po lepszych restauracjach wokół Sabinillas opisuje, co mamy na własnym progu.

Przed kolacją: rzeka

Rzeka Guadalmina płynie tuż obok wioski i wycięła we wzgórzach krajobrazy, dla których chętnie pojechałbyś znacznie dalej.

Charco de las Mozas to najsłynniejszy fragment: naturalny basen kilka minut poniżej wioski, gdzie rzeka spada przez wygładzoną szarą skałę do głębokiej zielonej wody. W letnie weekendy jest tu tłoczno od miejscowych rodzin i to miejsce zasługuje na tę uwagę. Dwa ostrzeżenia muszą paść w tym samym zdaniu. Rada prowincji ostrzega przed wirami tam, gdzie nurt wyżłobił w skale głębokie zagłębienia, a ratowników nie ma, więc traktuj to z szacunkiem, jako dzikie kąpielisko, nie basen miejski. A latem wjazd samochodem nad rzekę jest zamknięty: parkujesz na drodze powyżej i schodzisz pieszo.

W górę rzeki koryto zwęża się w Cañón de las Angosturas, szczelinę wypolerowanych skalnych ścian, która stała się jedną z ulubionych łatwych tras kanioningowych w prowincji; latem prowadzą tędy lokalne firmy, a standardowa trasa to brodzenie i pływanie, nie liny. Wzdłuż wąwozu biegnie zaś Sendero Acequia del Guadalmina, ścieżka o długości około 4,6 km wzdłuż starego kanału irygacyjnego wykutego w ścianie kanionu. Jest w większości płaska i wykonalna dla każdego, kto w miarę pewnie trzyma się na nogach, z kilkoma wąskimi, odsłoniętymi odcinkami, gdzie patrzysz pod nogi i podziwiasz przepaść zza własnej ostrożności. Latem wyrusz wcześnie, dla cienia i miejsca parkingowego.

Zamek i nazwa

Benahavís jest starsze niż jego restauracje. Na wzgórzu nad wioską stoją ruiny Castillo de Montemayor, zamku zbudowanego w X wieku, o który walczono przez kolejnych pięć stuleci, między innymi walczyli o niego władcy taifów Málagi i Algeciras, aż w 1485 roku, po upadku Rondy, poddał się Kastylii. W pogodny dzień widok sięga Gibraltaru i dalej, przez cieśninę, po afrykańskie wybrzeże, i dokładnie po to ten zamek tam stoi. Wioska wyrosła u jego stóp, a nazwa zapisuje ten układ: Ben al-Havis, syn Havisa, po mauretańskim panu zamku.

Sama wioska poniżej to przyjemna godzina spaceru: kościół Virgen del Rosario, uliczki obwieszone kwiatami, mały Parque Torre Leonera z punktem widokowym. W połowie sierpnia całe miejsce oddaje się swojej ferii: cztery dni muzyki i zatłoczonych placów, z patronką niesioną w procesji ulicami 15 sierpnia. W tym tygodniu jedz gdzie indziej albo daj się porwać; ustawienia pośredniego nie ma.

Golf, krótko

Gmina mieści około tuzina pól golfowych, jedno z największych zagęszczeń w Hiszpanii, w tym La Quinta, El Higueral, trzy pola Villa Padierna i Los Arqueros, które w 1991 roku stało się pierwszym projektem Seve Ballesterosa na Costa del Sol. Jeśli golf jest celem twojego wyjazdu, nasz przewodnik po najlepszych polach golfowych zachodniej części Costa del Sol opisuje green fee i rezerwacje; ten artykuł zostawia fairwaye tam i trzyma się stołu.

Cały dzień ze spokojnego wybrzeża

Z Sabinillas Benahavís działa na dwa sposoby. Prosta wersja to kolacja: wyjazd o siódmej, drink na placu, stolik na wpół do dziewiątej, powrót przed północą. Pełna wersja łączy ją ze wzgórzami. Wjedź przed południem, przejdź ścieżkę wzdłuż acequii albo ochłodź się poniżej Charco de las Mozas, zjedz obiad w wiosce i wróć pętlą przez Casares, którego białe uliczki są dwadzieścia minut stąd bocznymi drogami. Jeśli pueblos blancos (białe wioski) wciągną cię na dobre, nasz przewodnik po białych wioskach rozpisuje dłuższe wersje tego dnia.

Potem wróć na wybrzeże, dla którego ta wioska gotuje. Przyjemność mieszkania w naszym apartamencie przy plaży w Sabinillas polega dokładnie na tej wymianie: kolacje w górskiej wiosce czterdzieści minut w głąb lądu, a Morze Śródziemne trzydzieści sekund od drzwi, kiedy budzisz się następnego ranka.